P u r r
Breakaway
เมื่อวานฝนตกหนักมาก
แต่กุก้อต้องยอมปั่นจักรยาน
ไปทำงานที่ร้านอีกสาขานึง เพื่อจะได้
overtime
เพื่ออนาคต เพื่อของที่อยากได้ เพื่อเอาชนะตัวเอง
อันสุดท้ายดูท่าจะสำคัญที่สุด
แล้วก้อเปียกไปทั้งตัวเหมือนชิวาว่าตกน้ำ
ฮ่าๆๆ
แอบน่ารักไปป๊ะ แต่เพื่อนคนนึงเรียกกุงั้น เพราะสูงมากไปหน่อย
ทำงานเสร็จ ปั่นไป
เอ้า .. ก้อต้องปั่นกลับ
เริ่มทำงานตั้งแต่ตี 4 ได้หยุดทำงาน 4
โมงเย็น
เวลาที่กุได้นั่งพักมีแค่ตอนเบรค และบนจักรยาน
เพราะงั้นขาไป
ถ้ายังจำได้เนินนรกลาดชัน 45
องศา
กุยังเข็นขึ้นเหมือนเดิม
แต่พอสี่โมงได้หยุด
ทันที่ที่กุทิ้งตัวลงนั่ง
ทำไมมันช่างสบายอย่างงี้ อยากจะนอนฟุบลงไปบนโต๊ะ
แล้วหลับมันตรงนั้น
ตื่นมาแล้วเดี๋ยวค่อยกลับ
แต่นี่ไม่ใช่บ้าน
กุไม่ควรอยู่เกะกะคนอื่นเค้า กลับห้องรกๆ แสนสุขดีกว่า
ถึงเวลาที่ต้องกลับ ลองคิดดูว่าทางลาดขนาดนั้น
จักรยานพุ่งได้ดีขนาดไหน ??
ดีมากเลยแหละ ขาปล่อยฟรีอยู่บนตัวถีบ
แต่ความเร็วขนาดที่กุได้ยินเสียงลมตี ครืด เหมือนตอนเปิดกระจกรถ
รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
จนรู้สึกอย่างปล่อยมือทั้งสองข้างกางแขนออกให้รถมันดิ่งลงไปอย่างนั้น
ดูว่ากุจะสามารถประคองมันได้รึเปล่า
หรือกุจะสะดุดก้อนหินเล็กๆ
ล้มลงกลางทาง
แต่ทำไม่ได้
มันไม่ใช่แค่ล้มแล้วเจ็บ
ถลอกปอกเปิก
แต่ถ้ากุล้ม
นั่นหมายถึงกุกำลังเสี่ยงที่ไม่รู้ว่ารถคันหลังจะมาทับเมื่อไหร่
ถ้ากุโชคดีกุอาจกลับขึ้นมาได้ใหม่
แต่ถ้ากุโชคร้าย
กุก้อได้โดนทับแน่นิ่งอยู่อย่างงั้นแน่
เสี่ยงมากใช่ป๊ะ
การที่จะลองสัมผัสกับความสุขอะ
มันไม่ง่ายเลยใช่ป๊ะ
เพราะถ้าเมิงล้ม มีคนรอเหยียบเมิงซ้ำอยู่
แต่ถ้ากุรอด
บอกได้เลยว่าถ้ากุลุกขึ้นมาแล้ว กุหัวเราะแน่ๆ
เพราะก่อนที่กุจะล้ม
กุคงยิ้มได้อย่างเต็มที่กับความรู้สึกดี
แล้วเจ็บแล้วก้อให้เป็นบทเรียนและจดจำความสุขนั้นไว้เป็นความทรงจำ
และสอนตัวเอง
ว่าถ้าเมิงอยากสุขอีก เมิงก้อต้องเจ็บอีก
หรือถ้าเมิงไม่อยากล้มอีก
เมิงต้องหัดดูแลความสุขนั้นให้ดีกว่านี้
นั่งโหลดหนังเกาหลีใน You Tube มาดู
ซับอิงค์ด้วย
ฟังก้อไม่รู้เรื่องแปลก้อไม่ค่อยออก เป็นมากป๊ะ
แต่อารมณ์แบบนี้ มีซีรีส์นี่แหละ
ช่วยชีวิตกุได้มานักต่อนักแล้ว
ว่าแล้ว กุหนีไปดูหนังดีกว่า
ปล เปลี่ยวมากป๊ะ
นอนอยากเดียวเลย
ฝนตกไม่มีไรทำ
ฝากไดด้วยนะ
มิส